dowody

Zgodnie z art. 250 § 1 k.p.k. jedynie Sąd może zadecydować o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. W postępowaniu przygotowawczym czyni to, jednakże wyłącznie na wniosek prokuratora (art. 250 § 2 k.p.k.). W takim wniosku prokurator musi uzasadnić, dlaczego w sprawie występuje konieczność zastosowania tymczasowego aresztowania oraz wskazać wszystkie dowody na poparcie stawianych […]

Zasadniczo w każdym wniosku aresztowym Prokurator powinien wykazać, że zgromadzone dowody świadczą o popełnieniu przestępstwa. Bardzo często do tych dowodów należą opinie biegłych, które z uwagi na swój charakter niejednokrotnie przesądzają sprawę na niekorzyść podejrzanego. Z tej przyczyny opinia biegłego traktowano jest nierzadko jako koronny dowód, a przez to jako argument za zastosowaniem tymczasowego aresztowania. […]

Zgodnie z art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. tymczasowe aresztowanie i pozostałe środki zapobiegawcze można stosować, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony będzie nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne. W skrócie ta przesłanka szczególna do zastosowania aresztu nazywana jest obawą matactwa. Bardzo często właśnie ona […]

Zatrzymanie osoby jest formą pozbawienia wolności, dlatego może do niego dojść tylko w określonych sytuacjach, na podstawie konkretnych przepisów. Polski system prawny zna kilka rodzajów zatrzymań: zatrzymanie porządkowe (prewencyjne), zatrzymanie penitencjarne, zatrzymanie administracyjne, a także ujęcie obywatelskie oraz zatrzymanie policyjne, zwane też zatrzymaniem właściwym. Każda z tych instytucji może być stosowana przy wystąpieniu konkretnych przesłanek […]

Tymczasowe aresztowanie, jako najsurowszy środek zapobiegawczy funkcjonujący w polskim kodeksie postępowania karnego, powinien być orzekany ze szczególną rozwagą i umiarem. Niestety praktyka, zarówno prokuratorów, jak i sądów daleka jest w tym zakresie od pożądanej. Wskazują na to nie tylko statystyki, ale również orzeczenia Europejskiego Trybunału Prawa Człowieka, oraz raporty z badań przeprowadzanych przez niezależne podmioty […]

Tymczasowe aresztowanie jako izolacyjny, tym samym najsurowszy środek zapobiegawczy, ze względu na dolegliwość jaka wiąże się z jego stosowaniem jest ograniczony poprzez określenie dopuszczalnych okresów jego trwania. W art. 263 k.p.k. ustawodawca unormował dopuszczalne okresy stosowania tymczasowego aresztowania, wskazując podstawowy termin stosowania tego środka zapobiegawczego w postępowaniu przygotowawczym, tj. okres nie dłuższy niż 3 miesiące […]

Możliwość zastosowania tymczasowego aresztowania warunkowana jest jednoczesnym wystąpieniem przesłanki ogólnej oraz tzw. przesłanek szczególnych. Przesłankę ogólną stanowią dowody zebrane w sprawie świadczące o dużym prawdopodobieństwie, że podejrzany popełnił zarzucany mu czyn. Wskazuje się, że prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu przestępstw musi wręcz „graniczyć z pewnością”, co potwierdza zarówno przyjęta linia orzecznicza, jak i poglądy doktryny.

Środki zapobiegawcze stosuje się dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego, a także wtedy gdy jest to niezbędne aby zapobiec popełnieniu przez sprawcę kolejnego ciężkiego przestępstwa, w sytuacji gdy zebrane w sprawie dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Oprócz tego aby możliwe było ich zastosowanie konieczne jest również wystąpienie przynajmniej jednej z przesłanek szczególnych określonych […]